RONDANE I STORT OG SMÅTT

Eit av mine favorittoppdrag så langt: fange Rondane i det store og i det små - til DNT si årbok 2018.

camilla og kristoffer

Det skjer ikkje så altfor ofte, men ein gong i blant byttar eg ut fjellsko med finsko. Eg fekk vere med då Camilla og Kristoffer gifta seg i august:

FRIDYKKING

Var på nybegynnarkurs i fridykking i fjor sommar, noko som har blitt til sak i siste utgåve av UTE. Eg har omsider fått kjøpt eige utstyr og satsar på å få tatt ein tur under overflata i ferien om to veker!

Takk for turen!

Ein månad har gått sidan eg starta i jobben som fjellreportar og no er eventyret over. Eg har sikkert sagt det før, men eg kjenner meg så utruleg heldig som har gått tur i fjellet, snakka med folk og fått betalt for det! Det som har gjort denne reisa til noko heilt spesielt er sjølvsagt fin natur, men først og fremst alle dei fine folka eg har møtt undervegs. Tusen takk til alle som har latt seg intervjue og delt refleksjonar og tankar med ein vilt framand fjellreportar. Takk til alle som har gitt gode råd, alle som har hjulpe med skyss og mobildekning, og alle som har bydd på gode historier og fine samtalar. Eg veit ikkje om vi blir ein betre versjon av oss sjølve i fjellet, eller om det berre er kjekke folk som går i fjellet, men Johannes som eg møtte på Tåkeheimen sa det veldig fint: 

«Eg synes det er herleg å tenke på kor mykje flotte folk som flyg rundt i fjell og skog saman med meg. Det ironiske er at eg ofte stikk av garde på lange turar for å kome bort frå nettopp folk, og så endar eg berre opp med fornya tillit til menneskeheta når eg kjem heim.»

Vi har hatt i oppgåve å skrive dagbok undervegs, noko du kan finne her. Du kan også sjå og høyre alle intervjua her. Her kjem nokre smakebitar i form av bilder:

ER SKOGEN PÅ FJELLTUR?

Eg har vore så heldig å få jobbe med eit videoprosjekt for Den Norske Turistforening (DNT) og Naturhistorisk museum om tregrensa som kryp oppover og terreng som gror igjen. Eg besøkte tre ulike personar ulike stader i landet, deriblant Alf Støfring heime på Jølster. Det er ingen tvil om at landskapa vi har rundt oss påverkar oss!

Om du vil vere med å kartlegge skoggrensa, kan du laste ned appen "Natur i endring" og hjelpe forskarane med å forstå endringar i natur og klima.

Hederleg omtale

Forrige torsdag var eg for første gong på utdelinga av Fagpresseprisane, og jammen fekk eg sjølv hederleg omtale då Fagpressa sin fotopris blei delt ut - for reportasjen "Heim att" i UTE om sauesanking. Sjølvsagt veldig moro!

Fjellreportar

Eg var visst om det ei stund, men i dag gjekk DNT ut med det - eg skal surre rundt i fjellheimen i sommar og vere ein såkalla fjellreportar for DNT og Norsk Folkemuseum. Med to stillingar og 160 søkarar, er det sjølvsagt ekstra stort å vere ein av dei to heldige. I kvar våre områder skal vi snakke med unge folk på tur om hytteliv og friluftsliv, ta bilder og filme. Attpåtil skal dette bli eit historisk dokument som skal arkiverast for framtida. Snakk om drøymejobb!

Elles hadde eg ei real oppsamling av saker i forrige UTE og Sommerekstra:

Turen i Utladalen kor eg tok ein prat med alle vi møtte undervegs:

Portrett av Truls Svendsen og Stian med sekken (Stian Aadland):

Teltturen på toppen av Høystakkane (ser du oss?):

irmelin og jan kristian

Då var det tid for å fotografere bryllaup igjen. Alltid kjekt med folk ein kjenner, og på artige locations.

ÅRETS BILDE

I går vann eg altså min første pris. Eg fekk 2.pris i kategorien portrett i Årets bilde - eit stort augneblink, som blei endå større då juryen fortalde at portrettkategorien var veldig sterk. Og det kjennes heilt greit å kome på 2.plass når svært erfarne og dyktige Espen Rasmussen frå VG tok 1.plass.

Bileta som blei premiert blei tekne i Kina for eit år sidan. Eg hugsar eg sat på eit hotellrom i Yangshuo med kinesisk hostesaft og såg på dårleg streaming av fjorårets utdeling. Eg hadde ingen tankar om at det eg tok med meg heim kunne skaffe meg ein pris på same utdeling året etter.

Det er moro å bli premiert for ein biletserie som skil seg mykje frå det eg vanlegvis gjer, både i tematikk og form. Det inspirerer meg til å fortsetje og eksperimentere, og utvikle meg sjølv.

Årets bilde var det Katinka Hustad som stakk av med, og i motsetnad til mange gonger før var det ikkje krig og flukt som var tema, men kjærleik. Eit spennande og modig val av juryen! Du kan sjå alle dei premierte her. 

TRENINGSGLEDE

På oppdrag for Friskis&Svettis i Sverige. For ein blid og triveleg gjeng!

UTANFOR LØYPA

Eg er nok litt bortskjemt med at eg ofte kan ferdast i skiløyper og til fjells utan selskap av så altfor mange andre, heime på Jølster. I Oslo kan det bli litt trongare om plassen. Men misforstå meg rett, det er berre positivt at folk kjem seg ut og nyt naturen. Det er likevel noko eige med å gå i urørte løyper heilt åleine. I går tok eg derfor med meg Eik på skitur på blåmerka sti (sommarsti) kor ingen hadde gått før meg. Det var tidvis tungt å brøyte veg, men utruleg fint å gå mellom trea med dyrespor på alle kantar. 

Det var såpass fint då vi tusla over Fagervann at det eine biletet herifrå er lagt i nettbutikken :)

PÅ SKI I KINA

OL i Sør-Korea er i full gong, men Kina har for lengst retta blikket mot OL i 2022. I fjor reiste eg til den komande OL-byen Chongli for å stå på ski, noko du kan lese meir om i A-magasinet.

Nominert til Årets Bilde

Wow. At eg, ein fotojournalist som først og fremst surrar rundt i naturen - og ikkje i krigssoner, skulle være blant dei nominerte i Årets bilde hadde eg ikkje trudd! For enkelte er det nærmast kvardagsleg å stå på den lista, for meg er det truleg det største så langt i karrieren. Og det må seiast at det er litt av ein gjeng eg har gått i klasse med. I fjor blei fem stk premiert, i år er det fire. 

Under prisutdelinga 9.mars vil eg få vite kva eg blir premiert for, i kva slags kategori og kva slags valør.

Du kan sjå lista over nominerte her.

Året som var

2017 blei året kor eg offisielt kunne kalle meg fotojournalist og konstantere at 10 års høgare utdanning er nok. Det blei også året kor eg fekk ein haug med vaksenpoeng ved å kjøpe hus på Jølster.

Eg må også seie at 2017 er året kor eg har tenkt mykje på korleis vi menneske er i ferd med å øydelegge den fantastiske planeten vi bur på. Mitt største ønske for 2018 er at menneska i fellesskap tek gode valg, på vegne av oss og alle andre vi deler planeten med. 

Men først ein liten bildekavalkade:

1.nyttårsdag_14.jpg

Vi rulla like godt inn i det nye året i snøen på Årsetfjellet. 

Seks veker i verdas mest folkerike land kjendes som meir enn nok. Å vere fotojournalist i dette landet var ei krevande øving, då vi ikkje kunne fortelje at vi var journalistar, og dei færraste forstod engelsk. Tidvis kjende eg meg som denne pandaen. Men det blei både bok og utstilling ut av det - og plutseleg var vi der, ferdige med tre års utdanning, så utruleg fort det har gått. Det starta som ein fjern draum, og no prøvar eg å finne vegen i det harde livet som frilansar. Ingen sa det skulle bli enkelt og det er det heller ikkje, men eg kjenner meg heldig som får halde på med dette. 

4.jpg
bjørsetfjellet_4.jpg

Langfredag påska 2017 går inn i historia som dagen med dei beste forholda eg nokon gong har opplevd på topptur. Silkemjuk snø og solskinn på Bjørsetfjellet. 

Eik blei ved gjentekne gonger observert slik gjennom sommaren.

støylen.jpg
fridykking-18.jpg

Også eg sjekka ut forholda under vatn på fridykkingskurs.

Lundefuglar på Færøyene - truleg årets høgdepunkt, som også skulle ende i mi første sak i A-magasinet. 

lundefugler mykines-14.jpg

Eg starta min eigen nettbutikk, noko som sjølvsagt var stas. 

Det er rart å tenke på, men denne eigedomen er vår. Vi flyttar ikkje heilt endå, men når den tid kjem blir det både kajakk og badestamp!

Skjermbilde 2018-01-01 kl. 00.19.30.png

Tampen av året har bydd på fantastiske skiforhold i Jølster - og det skal vi få nyte endå ei veke.

Godt nyttår!

mørket og eg

Eg trur eigentleg ikkje vi har helst på kvarandre. Blitt ordentleg kjent med kvarandre. Likevel kjennes det som om du kjenner meg. Du kjenner meg så altfor godt. 

Du er overalt. Likevel kan eg ikkje sjå deg. Men du kan sjå meg, sjølv når eg prøver å gøyme meg. Eg kjenner meg så synleg, så utsatt i møtet med deg. 

Når eg møter deg blir eg så liten og du blir så stor. Du sluker alt rundt meg, du blir til eit monster. 

Kvifor er det slik? Kan vi ikkje berre vere vener?

Les om då eg overnatta åleine på Blefjell i siste UTE.

LUNDEFUGLAR

Eg hadde mi første sak i A-magasinet på trykk her om dagen - om lundefuglar på Færøyene og korleis dei slit med å finne mat til kyllingane sine. 

Om du er Aftenposten-abonnent kan du lese saka her.

SAUESANK

Det er nesten eit år sidan no, men eg hugsar endå kor sliten eg var etter denne helga. Sauer er overraskande spreke, men det er sauesankarar også! Sjå heile fotoreportasjen i siste utgåve av UTE.

Marie og Tom

Stort sett er eg å finne ein stad ute i naturen med kameraet mitt. Men ein gong iblant tek eg på meg kjolen og fotograferer bryllaup. I helga var det Marie og Tom som gifta seg i Drøbak. Vermeldinga spådde regn så eg reiste på storstilt jakt etter paraplyar som ville fungere bra på bilete. Regnet bestemte seg for å vente litt og bra var jo det - men blei nesten litt skuffa over at eg ikkje fekk tatt nokre paraplybilder... Eit vakkert bryllaup vart det uansett!